Brabants dialect

l<hr id=

 

Het Brabants dialect is de kortste taal van Nederland en dus de meest efficiënte taal in de zakelijke wereld.

NL: Dit behoort tot de mogelijkheden!
Br: Dè ken!

NL: Hieromtrent kunnen wij u geen enkele zekerheid bieden!
Br: We witten ut nie!

NL: Zou u dat nog eens willen herhalen?
Br: Wè?

NL: Zulks ben ik geenszins van plan!
Br: Denkut toch nie!

NL: Ligt dat in de lijn der verwachtingen?
Br: Zu dè?

NL: Hiermee verwacht ik geen problemen te ondervinden!
Br: Hendig zat!

NL: Dit wordt door mij als bijzonder spijtig ervaren!
Br: Des sunt!

NL: Hetgeen u verteld, verbaast mij ten zeerste!
Br: Wè zeddu nou?

NL: Deze informatie is geheel nieuw voor mij!
Br: Daor wik niks van!

NL: Het leven van een Brabander gaat niet over rozen!
Br: Tis wè!

NL: Ligt dat binnen het kader van uw bevoegdheden?
Br: Meudde gij dè wel?

NL: Kunt u mij een prognose geven van de winstcijfers?
Br: Wè schuift dè?

NL: Ik denk, dat het heel verstandig is om onze samenwerking te beëindigen
Br: Houdoe! 

NL: Pardon, ik heb u niet goed verstaan; kunt u dat herhalen?
Br: Welluk?

NL: Daar zult u op generlei wijze achter kunnen komen!
Br: Witte tonnie !

NL: Weet u dat toevalligerwijs wel?
Br: Witte Gijt?

NL: Heeft u hiervan kennis genomen?
Br: Witte dè?

NL: Zou u dat niet meer willen herhalen?
Br: Bakkes!!! 

NL: Zou ik een meter bier van u kunnen krijgen?
Br: Pils, en veul!

NL: U heeft drie pogingen om achter de waarheid te komen!
Br:Drie k’raaien!

NL: Indien u dat nogmaals uitvoert…
Br: Agge da doe…

NL: Ik zou u willen verzoeken, dit pand te verlaten!
Br: Maok dè ge wegkom!

boos kereltje

Kopje thee?

 

Kopje Thee?

Ik ben weer thuis hoor.

Na eventjes heen en weer gereden te zijn van Geertruidenberg en Volendam,via Purmerend , ben ik weer veilig thuis aangekomen.

Het was leuk. En vreemd, lees maar,…..

Als klein meisje droomde ik er altijd van om een ‘zuster’ te zijn met zo’n kapje op je hoofd, dat was echt mijn droom.

Zuster Judith

 


Finish Reading: Kopje thee?

Appeltaartjes

vrijdag 30 januari 2009,

Laatste dagje niks doen…. Heerlijk… al is niks doen bij mij natuurlijk nooit helemaal niks doen.

Eergisteren kwam ik in de vriezer nog een stuk, vergeten, appeltaartdeeg tegen, en aangezien ik geen complete appeltaartvorm meer heb maar wel een zooitje kleine irritante die altijd in de weg liggen en die je ooit nog wel eens ergens voor kan gebruiken vormpjes, heb ik lekkere kleine appeltaartjes gemaakt. Wel een gepriegel maar ze smaakten heerlijk.

Waarom ik geen complete appeltaart vorm meer heb is geen raadsel hoor. Als ik eens een keer een appeltaart maak is dat in 9 van de 10 gevallen voor iemand anders en dan verdwijnt de bodem…. Of, nou ja verdwijnt…. Hij komt in ieder geval niet meer terug bij mij.

Resultaat?

 

Zonder bodem is het lastig om een appeltaart te bakken.

 

appeltaartjes

 

Há, vandaag kreeg ik te horen dat er, in ieder geval één, spring bodem terecht is. Hij ligt al een hele tijd bij mijn ex schoonzuster en zwager.

Ik heb zo een vermoeden hoe die daar terecht is gekomen, waarschijnlijk via mijn lieve zoontje.

Nu nog even zorgen dat hij deze kant op komt.

 

Ja, zoon ook!!! JIJ JA!!!

Op zijn motor die hij al een paar maanden heeft maar die IK dus nog nooit heb gezien. Undecided

motor van jan

 

 

Fazantennest

 

…sjees…Wennen!!! Ja, nog steeds, al moet ik zeggen dat het de laatste maand beter gaat. Ik heb zelfs al dozen uitgepakt!!! Jaja,… mijn leventje stond al een jaar op de vliering, en nu, nu komt er een beetje schot in.

Goed teken toch?

Van de week wel weer even een dipje want ik kreeg te horen dat er een paar geslaagd waren voor hun VIG, tja, en daar zit ik dus niet bij Cry.  Maar niet lang getreurd want ik heb nu een hele leuke baan dus zal het ook wel goed komen met Juutje.

Ik werkte eerst bij de Riethorst-Stromenland maar daar had ik het dus helemaal niet naar mijn zin.

Kan ook aan mij hebben gelegen natuurlijk want ik was gelijk begonnen na de verhuizing.

Maar goed… daar heb ik dus 7 maanden uitgehouden, met de bedoeling dat ik de opleiding daar zou afmaken…

Niet dus. traantjes

 

Finish Reading: Fazantennest

18 maart 2008

Het leven gaat door?

Ik woon dus, per 1 februari, niet meer in het, idyllische, stadje Edam. Ik heb, als het ware, het roer omgegooid en de spreekwoordelijke knoop doorgehakt.

Ik woon en werk en leef nu in het Brabantse land, en da’s wel erg wennen.

Geen welkomstcomité gezien trouwens hoor, geen welkomstborrel, geen welkomstbriefje zelfs….

Ja, of je moet dat briefje van de gemeente bedoelen waar in stond dat ik nu ingeschreven ben bij de gemeente.

Niet eens een gratis worstenbroodje… helemaal niks dus.

Stelletje koente,… Ze zijn wel ff een burger rijker hoor.

En wat voor een! Há.

Het leven gaat dus gewoon door… ueueuehh,… zo ongeveer dan, want echt hetzelfde is het dus niet. Maar dat wist ik van te voren… een beetje dan.

mijn nieuwe werkplek

Bijnamen, wist je dat…

‘Is dat er nou ientje van die Rus?’

Inderdaad. Met die vraag ontstond – wellicht onbedoeld – de bijnaam Rus. Deze is afkomstig van de familie Stroek. Het schijnt dat een zekere Stroek met Napoleon mee naar Rusland ging om het land te veroveren. Deze man overleefde de tocht naar Rusland en eenmaal terug in Volendam kreeg hij een kind. Toen een familielid op visite kwam om ‘kindje te kijken’ was het eerste wat deze in kwestie vroeg… U raadt het al…

‘Is dat er nou ientje van die Rus?’

De bijnaam gaat nog steeds van generatie op generatie en Piet ‘Rus’ draagt deze met trots. Zijn dubbelpartner van weleer dan. Hein Buijs (Vik). Volgens de oud-profvoetballer en levende legende Henny Vik moeten we de oorsprong van de bijnaam zoeken in een familielid met een kort lontje. Hoewel ik me daar gerust in kan vinden – er zijn tenslotte genoeg ‘Vikken’ die vrij licht ontvlambaar zijn – wijst onderzoek uit dat het verhaal niet correct is. De bijnaam Vik komt voor het eerst voor in de geschiedenisboeken in het begin van de 19e eeuw. Een zekere Hein Schilder had een winkeltje in levensmiddelen, zogeheten victualiën.

Wanneer de vele vissersvloot op zaterdag ‘boeskippe’ gingen doen voor een week aan boord, werd gezegd dat ze gingen ‘victualen’. Met grote zekerheid is aan te nemen dat de bijnaam Vik een verbastering is van Vic, wat weer afkomstig is van het winkeltje van Hein Schilder. De eerste Vik die Volendam ooit kende.

Door: Judith Mundel

Volendamse bijnamen

Volendam kent een eeuwenoud gebruik om elkaar bijnamen te geven. In een belastingboek uit 1462 werden inwoners al bij hun bijnaam genoteerd, deze bijnamen-traditie bestaat dus al sinds het ontstaan van Volendam. Bijnamen werden gegeven vanuit praktische redenen omdat veel namen in Volendam hetzelfde zijn.

Er bestaan weinig familienamen en voornamen in Volendam. Denk maar aan de familienamen Smit, Veerman en Tol. Het telefoonboek van Volendam staat vol met dezelfde achternamen. Kinderen werden voorheen vernoemd naar hun opa of oma, zo werden er steeds Jannen en Pieten geboren en gingen dezelfde namen door naar de volgende generatie. Om mensen uit elkaar te houden werden er bijnamen gegeven. Een persoon werd zelf nooit bij zijn bijnaam genoemd, het was vooral bedoeld om iemand aan te duiden.

Als je over iemand sprak werd de bijnaam gebruikt om aan te duiden over wie het ging.

Oorsprong Volendamse bijnamen

Wat blijft Volendam toch een apart dorp
Wat blijft Volendam toch een apart dorp. Ik wist dat zowat iedereen daar een bijnaam heeft. Op het bejaardenhuis waar ik werk zag ik een plaquette met alleen maar bijnamen. Dat vind je alleen in Volendam!

Veel Volendammers kregen als bijnaam de naam van een vogel of een vis, maar ook beroepen werden gebruikt als bijnaam. De werkzaamheden die verwant zijn aan een beroep werden daarvoor gebruikt. Je kunt je voorstellen dat veel mensen uit Volendam in de visserij werken. Bij de visserij hoort bijvoorbeeld ook het maken van zeilen.

De bijnaam die vanuit die werkzaamheid ontstond was Zeilenmaker, de bijnaam werd dan ‘Jan de Zeilenmaker’. Een bijnaam moet je verdienen, je mag er niet zelf eentje aandragen. Zo was er een man in Volendam met een hele luide stem. Als hij in zijn stamcafé zat werd zijn stem met elke borrel luider, totdat mensen zeiden: “houd nou je waffel eens”. Daarmee ontstond gelijk de bijnaam voor deze man: de Waffel. Een bijnaam wordt voor je verzonnen.

Als je een bijnaam krijgt draag je die de rest van je leven bij je.